L. 1

… Пятнаццаць дзён, я піў непрабудна, як у апошні раз у сваім жыцці… паездка ў Лондан выпала на мае зняволеныя ды худыя плечы менавіта ў той перыяд жыцця, калі мне было на ўсё похуй і цалкам адсутнічала жаданне дыхаць, смяяцца, размаўляць і проста нават піць, карацей не жадалася наадрэз жыць!

Але, я жыў і маё цела працягвала выконваць неабходныя функцыі (пра гэтую страшную дэпрэсію пазней будзе падрабязней, дзе-небудзь у раздзеле нумар 20 або 30).

Апошнія тры дня да аэрапарта, алкагольны запой пагоршыўся рознага роду бачаннямі ў выглядзе вавёрачак, конікаў, гномікаў на столі і татальнага неўспрымання наяўнай рэальнасці…

Я быў на валасінцы ад псіхозу і шызафрэніі, і ўсе апошнія тры дні да самалёта правёў у грамадстве графіні Ў., якая ласкава напойвала мяне настойкай 20 градусаў, якой я ўжываў па восем бутэлек зараз, знаёміла з масай цікава-нецікавых людзей, якія прыходзілі паглядзець на мяне як у заапарк на самотнага арангутанга.

Сяброўка графіні Ў., занадта фрывольнічаючы на трэці дзень увечар, вырашыла выпрабаваць мае мужчынскія сілы, з чаго атрымала толькі жаласны пацалунак і халодна памятую левую грудзь. На большае канешне я быў здольны, толькі вось яна не захацела большага, здавольваўшыся засмоктам на правым баку шыі і фразай: "У цябе неверагодна сэксуальныя вочы, ммммммм…"

Я не памятаю, як заснуў, не памятаю, як сабраў торбу, не памятаю як дабраўся дахаты, не памятаю як…

Памятаю, былоа раніца ў выглядзе заплыўшага Быцця… сорак шэсць прапушчаных званкоў на мабільным тэлефоне і паўсабраная торба. Добра што апранацца не трэба было, я быў у вопратцы і нават у куртцы, вакол не было ні душы, толькі мая любімая маці нешта крычала на мяне з суседняга пакоя, але ўсе шумы былі ізаляваныя ад маіх вушэй у сілу ахоўнай рэакцыі арганізма каб не сбляваць ад адчайнага гукавога рэзанансу…

Зноў зазваніў мабільны і я адказаў, і пашкадаваў што адказаў, у вуха ўварваўся жаночы голас з істэрычным крыкам: "Сука, ты дзе курва знік, восем раніцы, мы тэлефануем ужо хуеву хмару часоў, давай выходзь з хаты, мы пад пад'ездам, у машыне чакаем, праз гадзіну самалёт!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

Я вылучыўся, зашпіліў торбу, у якой па прыбыцці я знайшоў толькі трое маткоў, пару шкарпэтак, чатыры слоіка чырвонай ікры, тры бутэлькі гарэлкі і кнігу Аготы Крыстоф "Тоўсты сшытак".

Выбягаю з хаты, паспяваю пацалаваць маці на развітанне, так і не чую яе слоў, крыкаў і парадаў. На вуліцы заскокваю ў мінівэн, там бачу двух маладзіц і кіроўцу, звяртаюся да дзяўчынкі якая апынулася ля мяне: "Спадарыня Ш. у вас не знойдзецца выпадкова гарэлкі пахмяліцца?"

Спадарыню Ш. адштурхвае ад маёй заплыўшай пысы і перагару, і яна прамаўляе толькі: "Пан К., вы хуй у галёшах! Выглядаеце паважаны, хрэнова, трымайце літр Неміраўкі калі ласка"

Я дзякую Госпада Бога за гарэлку і палову бутэлькі выпіваю да прыезду ў аэрапорт! "Жыве смяротны дух беларускага заняпаду!" Крычу я з машыны і потым мяне ўносяць на руках мае спадарожніцы, як на парадзе ў дзверы аэрапорта…

Там мяне праносяць па ўсіх транспартных кантролях. Прычым я цалкам п'яны, але, мяне прапускаюць, па такім традыцыйным правіле, што шматлікія пасажыры баяцца лётаць, таму напіваюцца, так што, сэр, калі ў вас рука рухаецца, і пыса не моцна заплыўшая здымайце з сябе што неабходна з вопраткі і, усміхаючыся, праходзіце пашпартны і багажны кантроль…

У самалёце я амаль адразу вырубіўся, з'еўшы некалькі таблетак Трамадола - абязбольвальных, але прыемна наркатычных. Да таго як сыйсці ў непрытомнасць, я ўсёткі напалохаў з правага боку суседку, працягнуўшы ёй слухаўку ад плэера, у якім дзёрлі глотку Sex Pistols з фразай: "Падаць ды падыхаць, так з музыкай!!!" Суседка вачамі дала зразумець, што я дэгенерат, і яна жудасць як баіцца лётаць!

Дастаў сшытак, каб усё гэта запісаць і, не паспеўшы і слова выпісаць, як сыйшоў у Астрал, а за маімі рэчамі сачыў сусед араб з левага боку, дзякуй яму, ён дапамог і з багажом і са сцюардэсамі!...

Гісторыя сустрэчы Павучка Гаўрылы, які быў вегетарыянцам, з Вераб'ём Мосей, які стаў сябрам

Таму Павучок, якога не разумеў нават сусед прус, увесь свой вольны час плёў павуцінку, вялізную, пухнатую і незвычайнага далікатнага малочнага колеру. Павуціна была добрая: на ёй можна было катацца як на арэлях, спаць як на пярыне і нават з яе майстраваць адзёжку. І Павучок, калі яе плёў, заўсёды думаў пра тое, як будзе ў яго вельмі шмат сяброў, і яны будуць прыходзіць да яго, або прылятаць, або прыпаўзаць, мерна калыхаючыся ў павуціне, размаўляць з ім доўгімі вечарамі аб розных цікавых гісторыях, уражаннях ад убачанага за дзень, і глядзець у неба, і лічыць зоркі, прыдумляючы ім імёны. Гаўрыла будзе частаваць іх прыгатаваным кампотам з сухафруктаў, а ў прыкуску будзе даваць ім заядаць гутарку сушкамі, якія яму спраўна носіць яго сусед прус, хоць і не мае з ім асабістых зносінаў, (але прус усё роўна клапатлівы аб сваім суседзе).

Апавяданне пра няпростую Рыбку, яркую Зорачку ды плакучую Вярбу

А Зорачка сапраўды свяціла толькі для Рыбкі, таму што яна заўважыла яе яшчэ тады, калі тая ўпершыню выплыла на паверхню, і доўга, пільна глядзела на яе. І Зорачцы так спадабалася Рыбка, што яна захацела свяціць яшчэ ярчэй. А аднойчы, можа быць, спусціцца да яе, абняць і сказаць ёй: "Прывітанне, Рыбка!". Але ні ў Рыбкі, ні ў Зорачкі, як бы адна ні плыла ўсё вышэй і вышэй, а іншая не свяціла ўсё ярчэй і ярчэй, нічога не атрымоўвалася.

Але Рыбка ўсё роўна вельмі кахала Зорачку.